มหาลัยปิดสองวันเราสองคนก็กลับบ้าน
ในตอนที่ กำลังรอรถ เราสองคน อยู่กันคนละฝั่งถนน
เค้ายืนดูตัวเองอยู่ป้ายรถเมล์
รู้มั้ย >>> แวบนึงมันรู้สึกเหงาๆยังไงไม่รู้อ่ะ

เค้าไม่ได้เวอร์ไรมากมายใช่มั้ย
ที่รักคงไม่รู้สึกว่าเค้า บ้าบอขนาดนั้นใช่มั้ย
ห่างกันวันเดียวจะเป็นจะตาย

ในตอนที่ที่รักโมโหเค้าอ่ะ
ในแววตาของ ที่รัก แสดงออกมาอย่างชัดเจนทุกครั้งเสมอ
ว่าเค้านะ มันน่าโมโห จิงๆ

เค้าก็ได้แต่มองตามและก็ ขอโทษนะ

เวลาที่ที่รักชมใครต่อใคร ในใจมันคิดนะ
แต่ ก็ เค้ารักตัวเองนี่นา

เค้าน่ะไอ่ความน่ารัก หาไม่มีหรอก ได้แต่ความน่ารำคาญ

ไอ่ความฉลาดน่ะ ไม่มีหรอก ยิ่งเรื่อง ไขกุญแจ นะ ทำให้ที่รักโมโหได้ตลอด

เวลาออกไปข้างนอกกันก็ ทำให้ที่รักรู้สึกเบื่อๆใช่ม้า

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ที่เกี่ยวกับที่รักบางครั้ง
เค้าก้อยากจะทำให้ได้ทุกอย่าง ไม่อยากจะขัดใจเลย
ไม่เคยคิดจะทำให้เบื่อหน่าย หรือโมโห

ทั้งที่นิสัยพวกเนี้ยเค้าก็เป็นอยู่บ่อยๆ
แต่กับที่รักเค้าไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย

ทำไมเค้าถึงคิดอะไรบ้าบอขนาดนี้นะ
ทำไมเค้าต้องเป็นอย่างนี้ด้วยนะ

ในทุกวัน ทุกเวลา เค้าอยากจะรักและอยู่ใกล้ๆกับตัวเองให้มากที่สุด
หากแม้วันหนึ่ง

เค้าไม่มีตัวตนสำหรับตัวเอง
เค้าจะได้จำตัวเองได้ชัดเจนเสมอในใจเค้าไง
เค้าไม่อยากจะคิดแบบนี้หรอกนะ
แต่ในหัวใจของเค้ามันสั่งให้รู้สึกแบบนี้

ที่เค้าชอบเข้าไปกอดตัวเองเสมอ
แล้วตัวเองก็จะออกหน่ายๆนิดหน่อย
เพราะเค้าไม่รู้ว่า วันพรุ่งนี้มันยาวนานแค่ใหน

เวลาที่ตัวเองโมโหเค้า ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เค้าไม่สนว่าเค้าจะผิดจะถูก

เค้าก้อจะง้อตัวเอง

เค้ารักตัวเองจังเลย ได้โปรด อย่าทำให้เค้ารู้สึก คิดไปเอง
เวลาที่ตัวเอง มองเค้าด้วยสายตาที่เยนชา
เค้าอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทุกครั้ง
เค้าอยากจะ กอดตัวเอง แต่ตัวเองก้สะบัดเค้า
เค้า อยากจะร้องไห้....
เค้าคงจะขี้แงเกินไปใช่มั้ย

เค้ารักตัวเองนะก็พูดได้อยู่แค่นี้วนไปวนมา
เค้ารักตัวเองนะ